Ο Caravaggio διαπότιζε τους πίνακές του με μια ελκυστική ποιητική πραγματικότητα χρησιμοποιώντας τις αντιθέσεις σκιάς και φωτός. Η φωτογράφος Nicol Vizioli καταφέρνει με κάποιο τρόπο να κάνει το ίδιο με τις εικόνες της μέσα από ένα μίγμα τενεμπρισμού, ρεαλισμού και φαντασίας σε δραματικές παραστάσεις και υποβλητικές. Η Vizioli χρησιμοποιεί κιαροσκούρο τεχνικές για τη δημιουργία μυθικής ειδωλολατρίας ή μαγικού μυστικισμού, προκαλώντας συνθέσεις όπου ο ανθρώπινος και ζωικός κόσμος ταξιδεύει στο παρελθόν και σε προγονικές εποχές.

Γεννήθηκε στη Ρώμη, όπου σπούδασε Κινηματογράφο και Ψηφιακή Τέχνη. Άρχισε να εργάζεται σαν ζωγράφος ενώ ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές σπουδές της στη φωτογραφία μόδας στο London College of Fashion.

Για την Margarita Georgiadis η διαδικασία της ζωγραφικής μοιάζει με αυτή της συγγραφής ενός βιβλίου. Καθώς ξετυλίγεται το έργο της θα ανακαλύψεις μια καταγραφή της ζωής. Κάθε ένας από τους πίνακές της αποτελούν το σύνολο του έργου τους, παράλληλα είναι και μεμονωμένες υπάρξεις που απευθύνονται σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους, ή πτυχές των εμπειριών της, που έχουν αποκοπεί από το σύνολο και δίνουν την αίσθηση του επεισοδίου ή κεφαλαίου.

Η οικουμενικότητα της θεματολογίας της προκύπτει μέσα από τον αυτοβιογραφικό χαρακτήρα στο έργο της και αντίστροφα. Η κοινή συνιστώσα όλων των έργων της είναι η αναπαράσταση της ανθρώπινης πορείας προς την φιλοσοφική αναζήτηση. Με αναφορές στη φυσική και την ψυχολογία αναπόφευκτα αγγίζει μια ποικιλία θεμάτων καθιστούν τη ζωγραφική κάτι σαν φυσική διαδικασία που ξεφεύγει από τα όρια της πράξης και ενέργειας μέσα από τη βούληση, αποδίδοντας το συνεχές της σκέψης και του συναισθήματος απαρέγκλιτα.

Η διαδικασία της δημιουργίας που προκλήθηκε από την έρευνα της ζωγράφου, στη συνέχεια βρίσκει μια στιγμιαία έκφραση στον καμβά.

Όλοι οι πολιτισμοί και εποχές είχαν τους ήρωες τους, αλλά η έννοια των σούπερ ηρώων (superheroes) εισήχθη για να τονώσει τη μίζερη καθημερινότητά μας κυρίως για ψυχαγωγικούς λόγους, παρά για να επιτελέσουν έργο ηρωικό. Ωστόσο η πορεία και δράση τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την καταστολή του κακού, η δράση τους όμως περιορίζεται τόσο γεωγραφικά όσο και χρονικά, καθώς τους βλέπουμε μόνο στις ΗΠΑ και από την εποχή που γνωρίζουν δόξα τα κόμικς, αλλά και ο κινηματογράφος.

Ο φωτογράφος Agan Harahap από την Ινδονησία είχε την ιδέα να κάνει ένα ανακάτεμα των εποχών αναμειγνύοντας ιστορικά γεγονότα με τη δράση των σούπερ ηρώων. Μπορεί το αποτέλεσμα να έχει κάτι από τα «Κουλουβάχατα της Ιστορίας» κανείς όμως δεν θα διαφωνήσει πως έχουν αρκετό ενδιαφέρον από τεχνικής άποψης, αλλά και ως αποτέλεσμα γιατί όλοι μας κάποια στιγμή, έστω και σαν πιτσιρίκια, φανταστήκαμε το αποτέλεσμα των φωτογραφιών, δηλαδή τους σούπερ ήρωες σε διαφορετικούς τόπους και χρόνους.

Ο ζωγράφος Ricky Colson έχοντας μεγαλώσει σε μια συντηρητική κοινωνία του Τέξας, προσπάθησε να ενσωματώσει τον νεανικό ιδεαλισμό και τη θρησκευτικότητα στο έργο του. Ωστόσο, η κοσμοθεωρία του είναι ελαφρώς πιο κυνική συνεπικουρούμενη από το κενό των θρησκευτικών πεποιθήσεων που κυριαρχεί σ’ αυτή την εποχή. Με την ηθική και την εμπάθεια να συνεχίσει να καθοδηγεί τη ζωή του, συνειδητοποίησε ότι όλα τα ανθρώπινα όντα, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού του, είναι εγωκεντρικά. Ενώ στο κατηχητικό έμαθε για το «θανάσιμο» που περιέχεται στη λαγνεία, τη λαιμαργία, την απληστία και τα υπόλοιπα θανάσιμα αμαρτήματα, έμαθε να πιστεύει ότι οι αμαρτίες είναι φυσικά παρόντες και προτρέπουν τους πάντες.

Η τέχνη του αντανακλά το ταξίδι του μέχρι την ενηλικίωσή του και διερευνά τα ζητήματα της αμαρτίας και του ιδεαλισμού. Τα στοιχεία του ταξιδιού του στην τέχνη μέσα σε προστατευμένο περιβάλλον που έζησε σαν παιδί.

Ο Morgan Slade από το Λος Άντζελες με την δουλειά του διερευνά τη συμβολική συντομογραφία των εταιρικών λογότυπων τις ταυτότητες των μαρκών που διεισδύουν στην αμερικανική καταναλωτική κουλτούρα. Οικειοποιείται αυτά τα σύμβολα και τα τοποθετεί στο πλαίσιο της ζωγραφικής του ως έναν τρόπο να αλλάξει το καθεστώς των συμβολισμών τους, επαναπροσδιορίζοντας τη σημασία τους και δημιουργώντας το δικό του προσωπικό λεξιλόγιο. Στη δουλειά του είναι εμφανής η χρήση της γυναικείας μορφής ως ένας τρόπος να παγιώσει τα διαφορετικά τμήματα, αντιμετωπίζοντας το συμβολισμό πίσω από αυτές τις μορφές, της γυναίκας, που άλλωστε είναι και ο τρόπος που ο καταναλωτισμός (ή μόδα) ερμηνεύεται και στην κοινωνία.

Η Tomohide Ikeya είναι μία φωτογράφος που το νερό έχει κυρίαρχο ρόλο στο έργο της, είναι αυτό που χαρακτηρίζει και προσδιορίζει το βασικό ύφος και αισθητική που περνάει μέσα από τις εικόνες της. Οι καταδύσεις συνδέονται με σκηνές που απορρέουν από συναισθήματα, δίνοντας έτσι μία επιπλέον και πιο ουσιαστική διάσταση, αυτή της κατάδυσης στη ζωή, στα πάθη και τα πιο ενδόμυχα σημεία του Είναι μας.

Ο Naum Gabo γεννήθηκε στις 5 Αυγούστου του 1890 στην πόλη Bryansk της Ρωσίας και πέθανε στις 23 Αυγούστου του 1977 στο Waterbury των ΗΠΑ. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και το 1913 θα έρθει σε επαφή με την Γαλλική avant-garde στο Παρίσι με τον αδερφό του Antoine Pevsner. Το 1920 οι αδερφοί θα επιστρέψουν στη Ρωσία και θα εκδώσουν το Μανιφέστο του Ρεαλισμού, το οποίο εκθέτει τις αρχές του Κονστρουκτιβισμού. Την εποχή αυτή ο Gabo δημιουργεί τα αφηρημένα έργα του χρησιμοποιώντας ανορθόδοξα υλικά, όπως γυαλί, πλαστικό και σύρμα για να επιτευχθεί η αίσθηση της κίνησης. Μετά από μερικά χρόνια στην Ευρώπη θα ταξιδέψει στις ΗΠΑ το 1946 για να διδάξει στο τμήμα αρχιτεκτονικής του Χάρβαρντ. Έχει λάβει πολλά βραβεία στην καλλιτεχνική του σταδιοδρομία. Είναι πρωτοπόρος του κινήματος του Κονστρουκτιβισμού και υπήρξε από τους πρώτους καλλιτέχνες που πειραματίστηκαν με την κινητική γλυπτική.

Ο António Macedo (António Pedro Urbano Veiga de Macedo) γεννήθηκε στο Πόρτο της Πορτογαλίας το 1955. Παρακολούθησε την τοπική Σχολή Καλών Τεχνών «Escola Superior de Belas Artes» μεταξύ 1973 – 74. Το 1975 μετακόμισε στο Λονδίνο όπου συνέχισε να ερευνά όλες τις τεχνικές ζωγραφικής προκειμένου να αναπτύξει το δικό του, προσωπικό στυλ. Με τα χρόνια  η μελέτη και η συχνή επαφή του τόσο με έργα τέχνης όσο και με καλλιτέχνες στη Βρετανία και την Πορτογαλία του έμαθα πολλά περισσότερα από όσα θα του μάθαινε οποιαδήποτε σχολή.

Για το ίδιο η αγάπη για την τέχνη είναι το σημαντικότερο εχέγγυο κάθε καλλιτέχνη για έμαθε να την αγαπά μέσα από τη διαδικασία της μάθησης για τεχνικές και ιστορία της τέχνης.

Ο Dušan Kállay γεννήθηκε στην Μπρατισλάβα (Σλοβακία) και αποφοίτησε στην εκεί Ακαδημία Καλών Τεχνών, όπου διδάσκει και σήμερα. Φοιτητής ακόμη γνώρισε την Kamila Štanclová και έκτοτε μοιράζονται την τέχνη τους και αργότερα και τη ζωή τους καθώς παντρεύτηκαν το 1971. Κατά την κοινή πορεία τους οι καλλιτεχνικοί κόσμοι τους θα αλληλεπιδρούν μεταξύ τους επηρεάζοντας έτσι και τονώνοντας τη δημιουργικότητά τους, μέχρι τη στιγμή που οι τέχνες τους θα συγχωνευτούν παράγοντας στη συνέχεια κοινά έργα. Το θα ολοκληρώσουν τη δημιουργία ενός εντυπωσιακού έργου (περίπου χίλιες εικόνες) «Τα παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν», το οποίο δημοσιεύτηκε το 2005.

Ο Louis Treserras ισχυρίζεται ότι είναι αυτοδίδακτος. Εδώ και 30 χρόνια ζωγραφίζει νέες μυστηριώδεις γυμνές γυναίκες. Η αυστηρή προσέγγισή του στην καλλιτεχνική σύνθεση μπορεί να συγκριθεί μόνο με κάποια επιστήμη, όπως τα μαθηματικά. Το ύφος του όμως παραμένει ποιητικό, με ένα πολύ ξεχωριστό και απαλό χρωματικό φάσμα. Είναι ένας σύγχρονος καλλιτέχνης με πολύ κλασική τεχνική.

«Τα βλέμματα, οι χειρονομίες και οι στάσεις είναι λόγια που ακούμε με την καρδιά, χωρίς ήχο» ο Louis Treserras είναι ζωγράφος της εποχής του και μέσα από τα έργα του εξερευνά τα συναισθήματά.